close
Przejdź do zawartości

Równanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Równanieforma zdaniowa postaci gdzie termami i przynajmniej jeden z nich zawiera pewną zmienną. Równanie jest więc formułą atomową z co najmniej jedną zmienną wolną. Term po lewej stronie znaku równości nazywa się lewą stroną równania, a term po prawej – prawą stroną równania. Szczególnym przypadkiem równania jest forma, w której jeden z termów jest stałą np. czyli gdy jest postaci

Zmienne równania oznacza się zwykle symbolami literowymi i nazywa niewiadomymi.

Przekształcanie równania

[edytuj | edytuj kod]
Metaforyczne przedstawienie równości/równania jako wagi w stanie równowagi. Zmiana zawartości lewej szalki (lewej strony równania) wymaga identycznej zmiany także prawej szalki (prawej strony rówania), by zachować równowagę. Przykładowo, dodając 1 po stronie lewej, musi też dodać 1 po stronie prawej, by równowaga (pawdziwość równości lub równania) została zachowana.

Jeżeli zmieniamy lewą stronę równania (lub równości) w taki sposób że zmienia ona swoją wartość, to by równanie pozostało prawdziwe, musimy identycznie przekształcic prawą stronę równania (i vice-versa), w przeciwnym razie otrzymamy sprzeczność.

  • Zacznijmy od przykładowej równości:
    • Możemy odjąć od lewej strony liczbę 1, ale musimy zrobić to również dla prawej strony aby zachować prawdziwość:
      co po obliczeniach daje nam
      gdybyśmy zmienimy tylko lewą stronę pomijajac prawą: po obliczeniach otrzymamy czyli sprzeczność ponieważ dwa jest różne od trzy tj.
    • podobnie z mnożeniem (i innymi operacjami arytmetycznymi) - np. gdy mnożymy lewą stronę przez 4 to musimy też wymnożyć prawą tj. , co po obliczeniach daje nam ,
    • oraz podobnie ze stosowaniem funkcji - również musimy stosować je do obydwu stron rówania np. jeśli chcemy obliczyć sinus z lewej strony to musimy zrobić to i z prawej:
  • Rówania - przykładowo
    • Możemy odjąć jedynkę od lewej (i prawej) strony co spowoduje otrzymanie jawnej wartości x tj. a po obliczeniach
    • odejmujemy jedynkę obustronnie: otrzymując
      następnie mnożymy przez następująco: otrzymując .


Operacje niedozwolone

[edytuj | edytuj kod]

Należy bardzo uważać by podczas przekształcania równania nie wykonać niedozwolonej operacji (np. dzielenie przez zero), gdyż zwykle prowadzi to do sprzeczności np. zaczynamy od równania (w którym zakładamy, że jest dowolną liczbą i jest taką samą liczbą)

Mnożymy obie strony przez :
Odejmujemy od obu stron:
Rozkładamy na czynniki:
Dzielimy obie strony przez - co jest niedozwoloną operacją, gdyż z pierwotnej postaci równania po obustronnym odjęciu wynika że czyli dzieląc przez defacto dzielimy przez zero - ale dla celów poglądowych kontynuujmy - zatem po podzieleniu mamy:

Ponieważ założyliśmy że i to dowolne takie same liczby, to przyjmijmy i po podstawieni do ostatniego rówania mamy: , po obliczeniach zatem - sprzeczność.

Operacje nieprzemienne

[edytuj | edytuj kod]

Należy zwrócić szczególną uwagę, gdy do przekształcania równania/równości stosujemy operacje nieprzemienne. W celu uniknięcia sprzeczności musimy po obydwu stronach równania zastosować je w identyczny sposób. Przykładowo iloczyn wektorowy w ogólności jest nieprzemienny tj. tzn. zależy z której strony wektora go wykonamy (z lewej czy prawej). Weźmy dla przykładu równość wektorową

.

Jeżeli pomnożymy obie strony równania przez wektor (w celach poglądowych użyto czerwonego koloru), ale w różny sposób tzn. lewą stronę równości wymnożymy z lewej strony (lewostronnie), a prawą stronę równości ze strony prawej (prawostronnie), to otrzymamy równanie

.

Po dodaniu wektorów z lewej strony otrzymujemy równanie

,

które po dalszych obliczeniach prowadzi do , co jest równaniem sprzecznym.

By równanie było niesprzeczne musimy obydwie jego strony wymnożyć w ten sam sposób np. lewostronnie:

otrzymując po obliczeniach
.

Nazewnictwo

[edytuj | edytuj kod]
  • Dziedzina równania to zbiór wszystkich wartości, które po podstawieniu pod niewiadome czynią z formuły zdanie logiczne.
  • Dany ciąg wartości spełnia równanie, jeśli po podstawieniu ich w miejsce niewiadomych otrzymamy zdanie logiczne prawdziwe. Ciąg tych wartości nazywa się rozwiązaniem równania[1].
  • Rozwiązywaniem równania nazywa się proces wyznaczania jego wszystkich rozwiązań.
  • Równanie nazywa się:
    • sprzecznym, jeśli nie ma rozwiązań[2];
    • oznaczonym, jeśli ma ono skończoną lub przeliczalną liczbę rozwiązań;
    • nieoznaczonym, jeśli ma ich nieprzeliczalną liczbę;
    • tożsamościowym lub tożsamością, jeśli dowolna wartość z dziedziny jest rozwiązaniem[3].

Przypadkami szczególnymi równań są równania postaci gdzie jest dowolną funkcją. Wówczas pierwiastki tego równania z definicji są miejscami zerowymi tej funkcji. Jeżeli jest wielomianem, to twierdzenie Bézouta mówi, iż pierwiastek wielomianu jest zarazem miejscem zerowym, czyli rozwiązaniem odpowiedniego równania algebraicznego.

Przykłady

[edytuj | edytuj kod]

równanie sprzeczne – nigdy nie jest spełnione.

równanie tożsamościowe.

  •   dla  

równanie oznaczone o nieskończonej, ale przeliczalnej liczbie rozwiązań.

  •   dla

równanie oznaczone o jednym rozwiązaniu.

  •   dla     gdzie     jest funkcją Dirichleta

równanie nieoznaczone.

równanie z dwiema niewiadomymi. Równanie to jest spełnione przez nieskończenie wiele par liczb, czyli ma nieskończenie wiele rozwiązań. Każde rozwiązanie dane jest regułą: dowolne, Biorąc za dowolne liczby rzeczywiste i wyliczając z podanego wzoru, można otrzymać każde rozwiązanie badanego równania. Dla otrzymujemy dla mamy itd. Liczba rozwiązań równania jest nieprzeliczalna więc równanie jest nieoznaczone.

Poniższe wyrażenia nie zawierają niewiadomych, są więc jedynie równościami:

równość prawdziwa, tożsamościowa.

równość nieprawdziwa, sprzeczna.

Rodzaje

[edytuj | edytuj kod]

Metody rozwiązywania

[edytuj | edytuj kod]

Przed rozwiązanie jakiegokolwiek równania należy je uporządkować, tzn. „ustawić” zmienne w porządku malejącym, czyli według malejącej potęgi. Ważne, aby w przypadku układów równań zachowywać kolejność zmiennych. Ułatwia to późniejsze rozwiązywanie. Na samym początku należy zastanowić się, czy dane równanie da się w jakiś sposób uprościć (Metoda równań równoważnych, np. zwinąć wzór, wyłączyć wspólny czynnik przed nawias, pogrupować wyrazy). Warto na to poświęcić kilka chwil, gdyż może to oszczędzić konieczności żmudnego liczenia. Następnym etapem jest wybór sposobu rozwiązania. Co do samych sposobów rozwiązywania to, jeżeli nie udało się uprościć równania, trzeba się zdać na wzory i twierdzenia lub rozwiązać równanie geometrycznie, rysując odpowiednie wykresy. Przy tej okazji należy badać dziedzinę równania, aby przy ostatecznym rozwiązaniu uniknąć wyników nie należących do zbioru argumentów. Można to zrobić na dwa sposoby:

  • wypisywanie założeń przy każdym przekształceniu (np. podnoszenie do kwadratu, dzielenie przez zmienną),
  • sprawdzenie wszystkich otrzymanych wyników przez podstawienie (tzw. Metoda analizy starożytnych).

Jest kilka metod rozwiązywania układów równań. Można stosować tylko jedną albo wszystkie naraz – panuje tu pełna dowolność. Sposoby rozwiązywania układów równań:

  • przez podstawianie (trzeba z jednego równania wyznaczyć jedną zmienną, wstawić ją do drugiego równania i ewentualnie powtarzać te operacje, aż do otrzymania jednego równania z jedną niewiadomą),
  • przeciwnych współczynników (ustalanie współczynników tak, aby po dodaniu stronami niektóre zmienne się skróciły),
  • wzory Cramera,
  • metoda Gaussa.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. równanie, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-02-06].
  2. równanie sprzeczne, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-02-06].
  3. tożsamość, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-02-06].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]