Trátase dun moble con estrutura de aceiro inoxidable pulido e asento e respaldo de pel. Lembra a sella curulis, as cadeiras utilizadas polos maxistrados romanos, e tamén se converteu rapidamente nun obxecto paradigmático da arquitectura moderna.[3] A construción da cadeira é moi artesanal e producíronse moitas imitacións. Os orixinais levan na pintura a sinatura de Mies van der Rohe e o logotipo de Knoll, a empresa que ten a licenza de fabricación.
Aínda que moitos arquitectos e deseñadores de mobles da época da Bauhaus tiñan a intención de proporcionar vivendas ben deseñadas e mobles impecablemente elaborados para o "home común", a cadeira de Barcelona foi unha excepción. Foi deseñado para a realeza española para supervisar as cerimonias de inauguración da exposición, descrita pola revista Time como un "habitante suntuoso do pavillón alemán".[4]
Unha reprodución da orixinal na que se pode ver o otomá.
Dende 1953, Knoll Inc continuou fabricando o asento. Realizan o marco en dúas configuracións diferentes de aceiro cromado e aceiro inoxidable. A cadeira está feita case na súa totalidade a man. As reproducións non autorizadas proliferan en todo o mundo e véndense baixo varias marcas.[5]
Este edificio, de formas sinxelas, feito con materiais luxosos como o mármore travertino, é un dos monumentos máis emblemáticos da arquitectura moderna do século XX. Foi estudado e interpretado exhaustivamente, inspirando o traballo de varias xeracións de arquitectos. O edificio foi desmantelado ao remate da Exposición Internacional de 1929 e reconstruído en 1986 na súa localización orixinal. A cadeira Barcelona está exposta no Pavillón, xunto cunha reprodución en bronce da escultura Morning de Georg Kolbe. Unha cortina vermella e unha alfombra negra son os outros elementos do interior do pavillón cos que se combina o mobiliario, combinados co mármore amarelado da parede, debuxan as cores da bandeira alemá.
