«Ρινήματα Θεολογικά, Τεχνοκριτικά, Ιστορικά
και άλλα τινά από το Βόσπορο (ΣΤ')»
Δρος Αθανασίου Παπά
Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος
Δρ. Εμμανουήλ Κ. Δουνδουλάκης
Επίκουρος Καθηγητής Π.Α.Ε.Α.Κ.
Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις "Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών" το νέο βιβλίο του Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος, Δρ. Αθανασίου Παπά, "Ρινήματα Θεολογικά, τεχνοκριτικά, ιστορικά και άλλα τινά από το Βόσπορο (Στ΄)", το οποίο αφιερώνεται από το συγγραφέα "Στην Μεγάλη Εκκλησία".
Το ως άνω πόνημα του κραταιού Ιεράρχη του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, αποτελεί μια συλλογή 87 ευσύνοπτων κειμένων, μελετών και άρθρων, ποικίλου περιεχομένου. Η θεολογική, εκκλησιαστικοπολιτική, ιστορική, αρχαιολογική θεματολογία, συμπλέκεται με την ιστορική, κοινωνική και οικολογική πραγματικότητα και διάσταση, δημιουργώντας ένα θελκτικό μωσαϊκό συνύπαρξης της παράδοσης με την ανανέωση, της αρχαιολογίας με τη συγχρονικότητα, της ιερότητας με την κοσμικότητα.
Η λιπαρή παιδεία του Φαναριώτη Ιεράρχη, θεολογική και μη, τα "γεγυμνασμένα αισθητήρια" (Εβρ. 5, 14) που διαθέτει, η υποψιασμένη και διεισδυτική ματιά του, τού παρέχουν τη δυνατότητα να βλέπει τα "ορώμενα και μη βλεπόμενα", να αποκωδικοποιεί τα μηνύματα των καιρών, από όποιο πεδίο κι αν προέρχονται, να απομυθοποιεί συγκεκριμένες πρακτικές και να ευαισθητοποιεί τον δεκτικό αναγνώστη των κειμένων του, για όσα συμβαίνουν γύρω, εκκλησιαστικά και μη, θεολογικά και κοινωνικά, σημαίνοντα και συμβατικά.
Ο αινιγματικός, υπαινικτικός, κάποιες φορές ειρωνικός, δεικτικός και παραμυθητικός λόγος του Γέροντος Χαλκηδόνος, συντελεί τα μέγιστα στην αποκωδικοποίηση και ανασύνθεση των πληροφοριών, είτε αυτές αφορούν στη Μητέρα Εκκλησία, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, είτε συνδέονται με την καθημερινότητα του ανθρώπου, θεμιτές και αθέμιτες ενέργειες, συμπεριφορές και τα επιτεύγματά του.
Ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Αθανάσιος, προκειμένου να αποκωδικοποιήσει τα ποικίλα ερεθίσματα, να ερμηνεύσει συμπεριφορές και να μεταδώσει τα μηνύματά του, προκειμένου να δημιουργήσει μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ πομπού και δέκτη, συγγραφέως και αναγνώστη, επιστρατεύει τον παροιμιακό λόγο (σ. 106, 136, 169, 195, 340), την ποίηση (σ. 208), τα Αγιογραφικά παραθέματα (σ. 145, 172, 173, 181, 182, 198, 202, 208, 335, 339, 340, 341, 388, κ.ά.), την υμνογραφία της Εκκλησίας (σ. 197, 209, 303), ώστε να έχει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.
Ο δωρικός λόγος του Φαναριώτη Ιεράρχη είναι μεστός σε νοήματα, αποκαλυπτικός της κατά κόσμον σοφίας, ευρυμάθειας και πολυμάθειάς του και συνάμα εγκρατής σε επίπεδο έκτασης, επιβεβαιώνει για το συντάκτη του το λατινικό: "vir sapit qui pauca loquitur". Ο Γέρων Χαλκηδόνος κ. Αθανάσιος δεν θυσιάζει τη μεστότητα του λόγου στο βωμό των ρητορικών σχημάτων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν περιλαμβάνει κάποια από αυτά στα κείμενά του (π.χ. σ. 194). Το ιδιαίτερο ύφος γραφής του δεξιοτέχνη χειριστή του καλάμου του συγγραφέα, η λεξιπλαστική ικανότητά του (σ. 51, 74, 92, 95, 97, 95, 110, 138, 194, 212), όπως επίσης η χρήση ιδιωματικών και λατινικών εκφράσεων (π.χ., σ. 98, 208, 388), νεολογισμών, κ.ά., είναι εύκολα αναγνωρίσιμα από το υποψιασμένο αναγνωστικό κοινό που παρακολουθεί εδώ και χρόνια το συγγραφέα μέσα από τη Θεολογική και εν γένει συγγραφική παραγωγή, όπως επίσης τις αναρτήσεις του σε επιλεγμένους διαδικτυακούς τόπους.