ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

Αγία Πετρούπολη
Φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Πατριαρχικό συλλείτουργο τελέστηκε χθες Κυριακή στον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ισαακίου στην Αγία Πετρούπολη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος έφτασαν στο Ναό εν πομπή και με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.
Με το συλλείτουργο ολοκληρώθηκε ουσιαστικά η δεκαήμερη επίσημη επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Ρωσία, της οποίας το κύριο μήνυμα προς πάντας ήταν η ενότητα μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Αγία Πετρούπολη, του Νικολάου Μαγγίνα

Συνάντηση με την πρώτη κυρία της Ρωσίας, Σβετλάνα Βλαντιμίροβα Μεντβέντεβα είχε το Σάββατο το μεσημέρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, προερχόμενος από την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος παλαιού Βαλαάμ.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου Κροστάνδης, στον οποίο πραγματοποιούνται έργα αναστήλωσης και ανακαίνησης. Τον Οικουμενικό Πατριάρχη υποδέχθηκε στην είσοδο του Ναού ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος και κατευθύνθηκαν στον σολέα όπου τους ανέμενε η κυρία Μεντβέντεβα. Η πρώτη κυρία της Ρωσίας ενημέρωσε τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο για την πορεία των εργασιών και τα σχέδια ανακαίνισης. Όπως είπε, κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψη του συζύγου της στην Άγκυρα, εκείνη που τον συνόδευε, για λίγες ώρες επισκέφθηκε ιδιωτικώς την Κωνσταντινούπολη και το Ναό της Αγίας Σοφίας και έμεινε έκθαμβη από την αρχιτεκτονική και τον σωζόμενο ψηφιδωτό διάκοσμό της. Επιθυμία της είναι, πρόσθεσε μιλώντας στον Πατριάρχη, διάφορα διακοσμητικά στοιχεία να αποτυπωθούν και στον υπό ανακαίνιση Ναό του Αγίου Νικολάου Κροστάνδης.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσέφερε ως ευλογία στη σύζυγο του ρώσου προέδρου έναν χρυσό επιστήθιο σταυρό.

Στη συνέχεια οι δύο Πατριάρχες μετέβησαν εν πλω στην Αγία Πετρούπολη, η οποία είναι ο τελευταίος σταθμός της ειρηνικής επισκέψεως του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Εκκλησία της Ρωσίας.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΛΑΑΜ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΚΗΤΕΣ ΤΗΣ

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη Σκήτη του Προφήτου Ηλιού της Μονής Βαλαάμ

Αναμνηστική φωτογραφία στη Μονή Βαλαάμ μετά την υποδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος φτάνει στη Μονή Βαλαάμ.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΛΑΑΜ

φωτό: mospat.ru

Χθες Πέμπτη 27 Μαΐου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος επισκέπτεται τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, έφτασε στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Βαλαάμ.

Στην είσοδο της Μονής τον Παναγιώτατο Πατριάρχη και τη συνοδεία του υποδέχθηκαν η αδελφότητα της Μονής, προσκυνητές και οι μαθητές του στρατιωτικού γυμνασίου από την Αγία Πετρούπολη. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προσκύνησε τα ιερά λείψανα των κτητόρων της Μονής Αγίων Σεργίου και Γερμανού του Βαλαάμ, του Αγίου Αντίπα Βαλαάμ και στην εικόνα της Παναγίας του Βαλαάμ.

Τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τα μέλη της συνοδείας του καλωσόρισε ο Ηγούμενος της Μονής Επίσκοπος Τρόιτσκ Παγκράτιος, ο οποίος ανέφερε ότι είναι «χαρά για την Ιερά Μονή Βαλαάμ να καλωσορίσει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Προκαθήμενο της Μητρός Εκκλησίας. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά και στο πρόσωπό σας καλωσορίζουμε όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, τους Προκαθημένους της, μεγάλους και αγίους άνδρες όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ιερός Χρυσόστομος και ένα νέφος των άλλων μεγάλων Ιεραρχών».

Επίσης ο Επίσκοπος Παγκράτιος τόνισε το γεγονός ότι ήταν το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το οποίο μεταλαμπάδευσε την Ορθόδοξη πίστη στη Ρωσία, έθεσε τα θεμέλια του ορθόδοξου Πολιτισμού και υπάρχει μάλιστα παράδοση ότι η Ιερά Μονή του Βαλαάμ ιδρύθηκε από ένα Βυζαντινό μοναχό.

Από την πλευρά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αντιφώνησε λέγοντας τα εξής:

Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε κ. Παγκράτιε, Ἡγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βαλαάμ,

Ἱερώτατοι ἀδελφοί,

Ἀγαπητοὶ Βαλααμῖται ἀδελφοί, ἱερομόναχοι, ἱεροδιάκονοι, μεγαλόσχημοι μοναχοί, μοναχοὶ καὶ δόκιμοι!

Δοξάζομεν τὸ πανάγιον ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μετὰ τὴν μακρὰν νύκτα τῆς μαχητικῆς ἀθεΐας ἀνέστησε τὴν ἱστορικὴν Ἱερὰν Μονὴν Βαλαάμ, ἀποκαταστήσας αὐτὴν μέσα εἰς ἐλάχιστα μόλις χρόνια εἰς τὴν παλαιὰν αὐτῆς εὔκλειαν καὶ δόξαν, τόσον ἀπὸ κτηριακῆς πλευρᾶς, ὅσον, τὸ καὶ σπουδαιότερον, ἀπὸ πλευρᾶς μοναχικῶν ἀφιερώσεων. Ἡ 14^η Δεκεμβρίου 1989 ὑπῆρξεν ἀναμφιβόλως ἡ ἡμέρα πού, μετὰ ἀπὸ ἥμισυν αἰῶνα βιαίας νεκρώσεως, ἤρχισεν ἡ δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου νὰ ἐργάζεται τὸ θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τῆς Μονῆς, ἡ ὁποία ἐπὶ αἰῶνας ἦτο ὁ τηλαυγὴς πνευματικὸς φάρος τῆς Καρελίας καὶ τῆς Βορειοδυτικῆς Ρωσσίας, διὰ τῆς ἀφίξεως ἐν τῇ νήσῳ Βαλαὰμ τῆς Λάντογκα τῶν πρώτων νέων μοναχῶν. Ὑπὸ συνθήκας σκληράς, μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Ἁγίων Σεργίου καὶ Γερμανοῦ τῶν θαυματουργῶν, οἱ πρωτοπόροι Βαλααμῖται εἰργάσθησαν μὲ θυσιαστικὴν αὐταπάρνησιν νὰ ὑψώσουν καὶ πάλιν τὸ βεβηλωθὲν τέως καὶ μιανθὲν καὶ ἐρειπωθὲν σέβασμα, νὰ τὸ μεταμορφώσουν πρὸς δόξαν τοῦ ἐν τῷ ὄρει Θαβὼρ Μεταμορφωθέντος Σωτῆρος, νὰ τὸ ἀναδείξουν καὶ πάλιν ὑποδειγματικὸν Κοινόβιον, χαλκεῖον εὐαγγελικῆς ἀρετῆς, ἐργαστήριον ἁγιότητος καὶ τόπον πνευματικῆς ἐνισχύσεως καὶ εἰς Χριστὸν καθοδηγήσεως χιλιάδων εὐσεβῶν προσκυνητῶν. Ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης Ἀλέξιος Β΄, ὁ ὁποῖος παιδιόθεν εἶχεν ἐπισκεφθῆ τὴν Μονὴν καὶ εἶχεν αἰσθανθῇ ἐνταῦθα ἔντονον τὴν παρουσίαν τῆς Θείας Χάριτος, μὲ πολλὴν ἀγάπην ἐβοήθησε τὴν ὅλην θεάρεστον προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καὶ ηὐλόγησε καὶ ἐπεβράβευσε, ἀνακηρύξας τὴν Μονὴν Σταυροπηγιακὴν τὸ 1990, Δὲν ἦτο, ἄλλωστε, δυνατόν, νὰ μείνουν ἀναπάντητοι ἀπὸ μέρους τοῦ Παναγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ αἱ ἀκατάπαυστοι ὑπὲρ τῆς Μονῆς δεήσεις καὶ ἱκεσίαι τῶν πολλῶν Ἁγίων ποὺ ἀνέδειξεν ὁ εὐλογημένος τόπος οὗτος, ἀπὸ τῶν κτητόρων τῆς Μονῆς Ἁγίου Σεργίου τοῦ Ἕλληνος καὶ τοῦ μαθητοῦ του Ἁγίου Γερμανοῦ τοῦ Καρελιανοῦ, μέχρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Ροστώβ, Ἀρσενίου τοῦ Κόνεβετς, Σαββατίου τοῦ Σολόβκι, τῶν Ὁσιομαρτύρων Τίτου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, μέχρι τῶν Ὁσίων Γερμανοῦ τῆς Ἀλάσκας καὶ Ἀντίπα τοῦ Ἀθωνίτου καὶ Βαλααμίτου, μέχρι τῶν τελευταίων θεοφωτίστων Στάρτσι τῆς πρὸ τῆς Ἐπαναστάσεως ἐποχῆς καὶ μέχρι τῶν νέων Ὁσιομαρτύρων τοῦ 20^οῦ αἰῶνος Θεοφάνους, Ἀρέθα, Ἱερεμίου καὶ τῶν λοιπῶν.

Ἐλθόντες, λοιπόν, ἐκ Κωνσταντινουπόλεως, εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ἑνὸς μεγάλου θαύματος, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος ἐθαυματούργησεν ἐνταῦθα εἰς τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Καμαρώνομεν τὴν πολυπληθῆ φιλόχριστον Ἀδελφότητα, ἡ ὁποία, ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ μὲ τὴν πεφωτισμένην πνευματικὴν καθοδήγησιν τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου καὶ Ἡγουμένου κ. Παγκρατίου, ἐργάζεται φιλοπόνως τὴν προσωπικὴν κάθαρσιν καὶ τὸν ἁγιασμόν της, φιλοτιμεῖται νὰ συμπαρίσταται πνευματικῶς καὶ ὑλικῶς εἰς τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν, καλλιεργεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴν μουσικήν, ἀγωνίζεται νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν ἀναστήλωσιν καὶ τὸν καλλωπισμὸν τῆς Μονῆς καὶ δίδει ἕνα μέγα μήνυμα ἀγάπης Χριστοῦ πρὸς ὅλην τὴν ἁγιοτόκον Ρωσσίαν. Συνεχίσατε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἐν ὑπομονῇ καὶ καρτερίᾳ τὰ ἱερά σας παλαίσματα, ἐν ὑπακοῇ πρὸς τὸν Θεοφιλέστατον Ἡγούμενόν σας καὶ πρὸς τὸν Μακαριώτατον Πατριάρχην Μόσχας καὶ πάσης Ρωσσίας κ. Κύριλλον, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ πρὸς ἀλλήλους καὶ πρὸς πάντας. Κοσμήσατε τὰς λαμπάδας τῆς ψυχῆς σας μὲ κάθε ἀρετὴν καὶ ὁσιότητα διὰ νὰ εἶσθε ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἕτοιμοι πρὸς ὑπάντησιν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ! Προσεύχεσθε καὶ ὑπὲρ τῆς κοινῆς πάντων ἡμῶν πνευματικῆς Μητρὸς καὶ Τροφοῦ Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, γνωρίζοντες ὅτι καὶ ἡ ἡμετέρα προσευχὴ καὶ ἀγάπη σᾶς συνοδεύει ἀδιαλείπτως!

Εὐχαριστοῦμεν ἀπὸ καρδίας, Θεοφιλέστατε Ἅγιε Ἡγούμενε, διὰ τὴν ὡραίαν ὑποδοχήν, τὴν θερμὴν προσφώνησιν, τὴν ὁποίαν ἠκούσαμεν μετὰ πολλῆς προσοχῆς καὶ ἱκανοποιήσεως, καὶ ὅλας τὰς εὐλαβεῖς ἐκδηλώσεις ἀγάπης πρὸς ἡμᾶς καὶ τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν Συνοδείαν ὁλοκλήρου τῆς Ἀδελφότητός σας. Σᾶς εὐχόμεθα ὁλοψύχως ὅσα εὔφημα, ὅσα θυμήρη καὶ εἰς σωτηρίαν συντείνοντα. Ὁ δὲ Ἀρχιποίμην καὶ τῆς πίστεως καὶ τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἀρχηγὸς καὶ τελειωτὴς Ἰησοῦς Χριστός, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Αὐτοῦ Μητρός, νὰ στηρίζῃ καὶ νὰ ἐνισχύῃ πάντοτε τὴν Θεοφιλίαν σας καὶ τοὺς πεπιστευμένους αὐτῇ ἀδελφούς, νὰ ἀναδείξῃ δὲ καὶ ἐξ ὑμῶν νέους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, συνεχιστὰς τῆς μεγάλης Ρωσσικῆς καὶ Καρελιανῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως.

«Εἰρήνη τοῖς ἀδελφοῖς καὶ ἀγάπη μετὰ πίστεως ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ Χάρις μετὰ πάντων τῶν ἀγαπώντων τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν ἀφθαρσίᾳ» (Ἐφεσ. 6: 23-24). Ἡ Πατριαρχικὴ ἡμῶν εὐλογία καὶ εὐχὴ μετὰ πάντων ὑμῶν, ἀγαπητοί!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΑΙΔΩΝ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

Στην Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης (Ποκρόβφσκι) στη Μόσχα, που επισκέφθηκε προ ημερών ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, παρά την δυνατή βροχή, ο κόσμος τον έραινε με ροδοπέταλα. Στην είσοδο της Μονής τον υποδέχθηκε η Ηγουμένη Θεοφανία με τις μοναχές της Αδελφότητας και τα παιδιά του κατηχητικού.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευλογεί ορφανά παιδιά στη Μόσχα.

ΑΤΥΠΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΜΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΤΥΠΟΥ

Ἀνακοινοῦται ὅτι ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ.κ. Ἀθανάσιος ἐδέχθη εἰς κατ’ ἰδίαν ἀκρόασιν τήν ἐπισκεπτομένην μεταξύ 24^ης καί 27^ης Μαΐου 2010 τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον διά τήν πραγματοποίησιν «ἀτύπων συνομιλιῶν» μετά τῆς ἐπί τῶν Διαχριστιανικῶν Ζητημάτων Ἐπιτροπῆς, Ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας (Anglican Communion), ἀπαρτιζομένην ἐκ τῶν Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Πέρθ κ. Roger Herft, Συμπροέδρου, ἀπό Ἀγγλικανικῆς πλευρᾶς, τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας, Αἰδεσιμολ. Canon Kenneth Kearon, Γεν. Γραμματέως τῆς Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας, Canon Jonathan Goodall, Γραμματέως παρά τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Καντουαρίας ἐπί τῶν Οἰκουμενικῶν Ζητημάτων καί τῶν σχέσεων μετά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί Canon Alyson Barnett-Cowan, Διευθυντρίας τοῦ Τμήματος «Πίστις καί Τάξις» τῆς Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας, συνοδευομένην ὑπό τοῦ ἐπί τούτῳ ἐλθόντος ἐνταῦθα Πανιερ. Μητροπολίτου Διοκλείας κ. Καλλίστου, Ὀρθοδόξου Συμπροέδρου τῆς ὡς ἄνω Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς.

Ἡ Α. Σεβασμιότης προήδρευσε τῶν ἐν τοῖς Πατριαρχείοις διεξαχθεισῶν συνομιλιῶν, κατά τάς ὁποίας ἑκάστη πλευρά ἐνημέρωσε τήν ἑτέραν ἐπί τῶν προσφάτων ἐξελίξεων εἰς τά ἐσωτερικά αὐτῆς, ἐπί τῆς πορείας τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, τούς ὁποίους διεξάγει ἑκάστη μεθ’ ἑτέρων Ἐκκλησιῶν, καθώς καί ἐπί τῆς συμμετοχῆς της εἰς τά διαχριστιανικά, διαθρησκειακά, καί ἄλλα δρώμενα. Ἐν τέλει, ἠξιολογήθη ἡ μέχρι τοῦδε πορεία τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας καὶ ἐξεφράσθη ἡ κοινή ἐπιθυμία καί ἡ ἀνάγκη ὅπως ὁ Διάλογος συνεχισθῇ, ὑπό τό πνεῦμα κατανοήσεως καί ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν καί τῶν σημαντικῶν νέων δεδομένων τῆς συγχρόνου πραγματικότητος.

ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Μόσχα, του Νικολάου Μαγγίνα

Θερμή υποδοχή επεφύλαξε ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, με τον οποίο συναντήθηκε σήμερα το μεσημέρι στο Κρεμλίνο, παρουσία του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου.

Στην προσφώνησή του προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αφού εξέφρασε τη μεγάλη του χαρά που επισκέπτεται τη Ρωσία, επεσήμανε ότι θα έχει τη δυνατότητα να δει από κοντά τις αλλαγές στις σχέσεις Κράτους- Εκκλησίας καθώς και το πώς έχει αλλάξει η σχέση πιστών-Εκκλησίας προς μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη σχέση. Υπογράμμισε, επίσης, ότι είναι ενήμερος για την επίσκεψη του Πατριάρχη Κύριλλου πέρυσι στο Φανάρι και για τα θετικά αποτελέσματά της. Τέλος αναφέρθηκε στην πολύτιμη βοήθεια της Εκκλησίας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στη Ρωσία.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, από την πλευρά του, ευχαρίστησε τον Ρώσο Πρόεδρο για την υποδοχή στο Κρεμλίνο και εξέφρασε τη χαρά του διότι έχει στο πλευρό του τον αδελφό Πατριάρχη Κύριλλο. Επεσήμανε στον Πρόεδρο ότι βλέπει και ο ίδιος από κοντά τις αλλαγές που συντελούνται στην Ρωσική Εκκλησία.

«Χαιρόμεθα ιδιαιτέρως διότι η επίσκεψή μας συμπίπτει με τον εορτασμό των Σλαβικών γραμμάτων και του πολιτισμού και με τα ονομαστήρια του Πατριάρχου, τον οποίο περιβάλλουμε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο με μεγάλη αγάπη και εκτίμηση».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευχαρίστησε και συνεχάρη τον Ρώσο Πρόεδρο που υπέγραψε το διάταγμα για την καθιέρωση της εορτής των Σλαβικών Γραμμάτων και Πολιτισμού ως επίσημης εορτής της Πολιτείας.

«Είμαι ευτυχής διότι παραβρέθηκα χθες στην έναρξη αυτού του πρώτου εορτασμού. Από την άλλη πλευρά χαιρόμεθα ως Μητέρα Εκκλησία του Ρωσικού λαού για την πρόοδο που σημειώνει ο λαός και για την αγαστή συνεργασία Κράτους και Εκκλησίας».

Απευθυνόμενος στον Πρόεδρο και τον Πατριάρχη επισήμανε ότι «η πολιτική και η εκκλησιαστική ηγεσία της χώρας σήμερα γράφετε ιστορία. Εδραιώνετε τη ρωσική κοινωνία επάνω στις παραδοσιακές της αξίες, επάνω στα χριαστιανικά ιδεώδη και αυτό είναι η καλύτερη εγγύηση για το μέλλον του έθνους».

Τέλος ευχαρίστησε τον Πρόεδρο Μεντβέντεφ, ο οποίος παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του, για την συνάντηση και την φιλοξενία στο Κρεμλίνο. Από την πλευρά του ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλο τόνισε ότι μπορεί να υπάρχουν πολλές Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες, ωστόσο όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια και κοινή. "Όπως και η αγάπη" συμπλήρωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

"Είμαι σίγουρος αυτή η επίσκεψη θα συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη των σχέσεων των δύο Εκκλησιών μας", πρόσθεσε ο Πατριάρχης Μόσχας.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης ο Πρόεδρος της Ρωσίας προσέφερε στον Οικουμενικό Πατριάρχη μια εικόνα του Αγίου Βαρθολομαίου, του 19^ου αιώνα, και είναι αντίγραφο εικόνας του 7^ου αιώνα. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προσέφερε στον κ. Μεντβέτεφ ένα κρυστάλλινο βάζο.

Νωρίτερα το πρωί ο κ. Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το Κρεμλίνο, όπου προσκύνησε στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εκεί όπου είναι θαμμένοι πολλοί αυτοκράτορες και μέλη των οικογενειών τους και στο Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος αποτελεί τον ιδιαίτερο Ναό προσευχής του εκάστοτε Προέδρου.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ

φωτό: Νικόλαος Μαγγίνας

ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΕΝ Τῼ ΙΕΡῼ ΚΑΘΕΔΡΙΚῼ ΝΑῼ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ
(24 Μαΐου 2010)

Μακαριώτατε καί Ἁγιώτατε ἀδελφέ,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐξοχώτατοι,
Τέκνα τῆς Ἐκκλησίας εὐλογημένα,
Ἑορτάσαντες χθές ἐν λαμπρᾷ πανηγύρει τήν ἑορτήν τῆς Πεντηκοστῆς, τήν «Μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν», κατά τόν ἱερόν προκάτοχον ἡμῶν Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον, τιμῶμεν σήμερον δι᾿ ἀδελφικῆς καί πάλιν Πατριαρχικῆς καί Ἀρχιερατικῆς συλλειτουργίας τόν κατά τήν Πεντηκοστήν πεμφθέντα εἰς τόν κόσμον παράκλητον, τό Πανάγιον καί ζωοποιόν Πνεῦμα, «τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον καί σύν Πατρί καί Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον», κατά τήν ὁμολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Κατ᾿ ἀγαθήν δέ συγκυρίαν τιμῶμεν σήμερον καί ἑορτάζομεν κατά τό τηρούμενον ἐνταῦθα παλαιόν ἡμερολόγιον καί τήν ἱεράν μνήμην τῶν ἐκ τῆς ἀποστολικῆς ἡμῶν καθέδρας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως, κατά τόν θ’ μ. Χ. αἰῶνα, πεμφθέντων εἰς Μοραβίαν πρός φωτισμόν τῶν Σλαύων αὐταδέλφων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, τό ὄνομα τοῦ πρώτου ἐκ τῶν ὁποίων ἐπαξίως φέρει ἡ Ὑμετέρα περισπούδαστος Μακαριότης, πεφιλημένε ἅγιε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ.
Ὁποία πολλαπλῆ εὐλογία δι᾿ ἡμᾶς καί τάς Ἐκκλησίας ἡμῶν ἡ σημερινή ἡμέρα! Συνηγμένοι, Θείᾳ Χάριτι, περί τήν ἁγίαν Τράπεζαν τοῦ μεγαλοπρεποῦς καί περικαλλοῦς τούτου Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος συμβολίζει καί ἐκφράζει τάς σκληράς δοκιμασίας ἀλλά καί τό ὑπέροχον μεγαλεῖον τῆς εὐλαβείας τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ, ἀναλογιζόμεθα ἐν εὐχαριστίᾳ καί εὐγνωμοσύνῃ τρεῖς ἐν ταυτῷ μεγάλας δωρεάς τοῦ Παναγάθου Θεοῦ πρός τήν ἁγίαν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίαν μας: πρῶτον μέν τήν ἐπιφοίτησιν τοῦ Παναγίου καί τελεταρχικοῦ Πνεύματος˙ δεύτερον τήν μετάδοσιν τοῦ φωτός καί τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου ἀπό τοῦ Βυζαντίου πρός τούς σλαβικούς λαούς διά τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου τῶν ἑορταζομένων σήμερον Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου˙ τέλος δέ τά ὀνομαστήρια τῆς Ὑμετέρας προσφιλοῦς Μακαριότητος, τοῦ ἀρχιποίμενος σήμερον τῆς θυγατρός καί ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας. Περί τάς τρεῖς ταύτας πολυτίμους δωρεάς στρέφεται τήν στιγμήν αὐτήν ἡ σκέψις ἡμῶν καί ὁ λόγος.


Ἡ δωρεά τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς τόν κόσμον ἀποτελεῖ τό ἀποκορύφωμα τῆς θείας οἰκονομίας διά τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου. Διά τῆς δωρεᾶς αὐτῆς ὁ δι᾿ ἡμᾶς σαρκωθείς, σταυρωθείς καί ἀναστάς Κύριος συνεχίζει καί μετά τήν εἰς οὐρανούς Ἀνάληψίν Του νά εἶναι παρών μεθ᾿ ἡμῶν «ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», κατά τήν ὑπόσχεσίν Του πρός τούς μαθητάς Του (Ματθ. 28, 20). Ἡ παρουσία αὕτη ἔχει τήν μορφήν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὡς «σῶμα Χριστοῦ» καί «κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» ἐπεκτείνει εἰς τήν ἱστορίαν τήν «ἀγάπην τοῦ Θεοῦ Πατρός» (Β’ Κορ. 13, 13), ἑνοῦσα «τά ἐπί γῆς τοῖς οὐρανίοις» (Κοντάκιον τῆς Ἀναλήψεως) «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰω. 17, 21) κατά τό πρότυπον τῆς ἑνότητος τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Ἰδού, λοιπόν, ἡ πρώτη καί μεγίστη δωρεά τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος: ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας, καί δι᾿ αὐτῆς καί ἐν αὐτῇ καί ἡ «τῶν πάντων ἕνωσις», ὑπέρ τῆς ὁποίας δεόμεθα εἰς κάθε Θείαν Λειτουργίαν. «Ὅπου τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐκεῖ καί ἡ Ἐκκλησία», κατά τήν ρῆσιν τοῦ Ἁγίου Εἰρηναίου, καί ὅπου ἡ Ἐκκλησία καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἐκεῖ παύει κάθε διαίρεσις, κάθε σύγκρουσις, κάθε διχασμός. Κάθε διαίρεσις φυσική, κοινωνική, φυλετική ἤ ἐθνική εἶναι ἐντελῶς ἀδιανόητος ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἐθνοφυλετισμός, ὡς καί πᾶσα ἄλλη μορφή διακρίσεως, προσκρούει εὐθέως εἰς τήν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι ἐν αὐτῇ, κατά τόν Θεῖον Παῦλον (Κολ. 3, 11) «οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος, περιτομή καί ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός».
Ἡ ἑνότης αὕτη, τήν ὁποίαν φέρει εἰς τόν κόσμον διά τῆς Ἐκκλησίας τό Πανάγιον Πνεῦμα, οὐδόλως καταργεῖ τήν ποικιλίαν τῶν γλωσσῶν καί τῶν πολιτισμῶν τῶν λαῶν τῆς γῆς. Κατά τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς ἀναγιγνώσκομεν εἰς τάς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (2, 4), μετά τήν ἐπιφοίτησιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος οἱ εὑρισκόμενοι ἐκεῖ «ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ». Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας σέβεται καί τιμᾷ τήν διαφοράν τῶν πολιτισμῶν καί τῶν ἰδίων χαρακτηριστικῶν κάθε λαοῦ. Ἀρκεῖ νά μή ἀπειλῇ ἡ διαφορά αὕτη τήν ἑνότητά της. Καθώς παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής, ἡ διαφορά εἶναι δῶρον καί εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἡ διαίρεσις ὄχι.

Εἰς τοῦτο συνίσταται καί τό ἰδιάζον χαρακτηριστικόν τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας. Καίτοι ἀποτελεῖ μίαν καί ἀδιαίρετον ἑνότητα, συνίσταται ἐκ πολλῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, παρέχουσα διά τοῦ τρόπου τούτου τήν δυνατότητα εἰς κάθε λαόν νά λατρεύῃ τόν Θεόν καί νά ἐκφράζῃ τήν πίστιν του εἰς τήν ἰδίαν αὐτοῦ γλῶσσαν καί διά τῶν ἰδίων αὐτοῦ πολιτισμικῶν χαρακτηριστικῶν, ὑπό τόν ὅρον πάντοτε ὅτι θά παραμένῃ ἀρραγής ἡ μεταξύ αὐτῶν ἑνότης τόσον ἐν τῇ πίστει, τῇ λατρείᾳ καί τῇ μυστηριακῇ ζωῇ, ὅσον καί ἐν τῇ κανονικῇ αὐτῆς δομῇ καί ὀργανώσει.
Τήν ἀρχήν αὐτήν ἀείποτε ἐσεβάσθη πλήρως ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τοῦτο δέ μαρτυρεῖ κατά τρόπον περίτρανον ἡ δρᾶσις τοῦ σήμερον τιμωμένου ἐνταῦθα Ἁγίου Κυρίλλου καί τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Ἁγίου Μεθοδίου. Ὡς γνωστόν, οἱ δύο οὗτοι ἀδελφοί ἀπεστάλησαν εἰς Μοραβίαν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ἐν ἁγίοις προκατόχου ἡμῶν Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου κατά τόν ἔνατον αἰῶνα, ἵνα μεταδώσουν εἰς τούς ἐκεῖ σλαβικούς λαούς τήν Ὀρθόδοξον πίστιν. Γνῶσται οἱ ἴδιοι τῆς σλαβικῆς γλώσσης δέν ἐπέβαλον εἰς αὐτούς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν. Ὁ σήμερον τιμώμενος Ἅγιος Κύριλλος, ὑπό τό κοσμικόν ἀκόμη ὄνομά του Κωνσταντῖνος, ἐνεπνεύσθη ἀλφάβητον γνωστόν ὡς γλαγολιτικήν, εἰς τήν ὁποίαν τῇ βοηθείᾳ τοῦ ἀδελφοῦ του Μεθοδίου καί τῶν μαθητῶν του μετέρφρασε τάς Ἁγίας Γραφάς καί τά λειτουργικά βιβλία. Διά τοῦ τρόπου τούτου ἤνοιξεν ἡ ὁδός πρός μίαν ἀκμαίαν σλαβικήν φιλολογίαν καί εἰς τήν διαμόρφωσιν τῆς λεγομένης Κυριλλείου γραφῆς, τήν ὁποίαν καί χρησιμοποιεῖ ὡς γραφήν του καί ὁ ρωσσικός λαός εἰς τάς ἡμέρας μας.
Τοιουτοτρόπως, ὡς ἐν ἄλλῃ Πεντηκοστῇ διά τῶν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως ἀποσταλέντων Ἁγίων ἀδελφῶν Κυρίλλου καί Μεθοδίου τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐδίδου καί τοῖς σλαβικοῖς λαοῖς ἀποφθέγγεσθαι καί διηγεῖσθαι τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτῶν διαλέκτῳ, ἐν τῇ ὁποίᾳ καί σήμερον ὁ εὐγενής ρωσσικός λαός λατρεύει τόν ἀληθινόν Θεόν παράγων καί προσφέρων τῇ Ἐκκλησίᾳ πλοῦτον θεολογίας καί πληθύν Ἁγίων εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί εἰς μαρτύριον τοῦ εὐαγγελίου πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν (Ματθ. 24, 14).

Ὅθεν, χαίρει καί καυχᾶται ἐν Κυρίῳ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὅτι ὁ διά τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου μεταφερθείς τόν θ’ αἰῶνα εἰς τούς σλαβικούς λαούς σπόρος τοῦ Εὐαγγελίου, γενόμενος δεκτός μετ᾿ οὐ πολύ καί ὑπό τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ, ἔφερε καρπόν ἑκατονταπλασίονα, μάρτυς τοῦ ὁποίου εἶναι καί ἡ εἰς τάς ἡμέρας μας ἀκμάζουσα Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας. Τό πόσον βαθέως ἐρρίζωσεν εἰς τήν ρωσσικήν ψυχήν, ὁ ἐκ τῆς Κωνσταντινουπόλεως μεταφερθείς σπόρος τοῦ εὐαγγελίου ἀποδεικνύει καί ἡ πρόσφατος περίοδος τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας, καθ᾿ ἥν περίοδον ἐδοκιμάσθη μεγάλως ἡ πίστις τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ, καί ἐξῆλθε τοῦ μαρτυρίου ζῶσα καί ἀκμάζουσα. Τοῦτο μαρτυρεῖ καί ὁ μεγαλοπρεπής οὗτος ναός, ὁ ὁποῖος, ἀνεγερθείς μετά τήν περίοδον τοῦ μαρτυρίου, διαλαλεῖ τήν ἀποφασιστικότητα τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ νά παραμείνῃ ἐσαεί πιστός εἰς τήν ὀρθόδοξον πίστιν, ἡ ὁποία ἐσφράγισε διά παντός τήν ταυτότητά του.

Ἡ παρατήρησις αὕτη φέρει φυσικῶς τόν λόγον καί πρός τόν ἄγοντα τά ὀνομαστήρια αὐτοῦ σήμερον Προκαθήμενον τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας ἀγαπητόν ἐν Κυρίῳ ἀδελφόν Πατριάρχην κ. Κύριλλον. Διότι ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Κύριλλος φλέγεται ὅσον ὀλίγοι ἀπό τήν μέριμναν καί τόν ζῆλον τῆς διαφυλάξεως καί προβολῆς τῆς Ὀρθοδόξου ταυτότητος τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν τήν ὁποίαν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι λαοί ὑφίστανται τάς ἰσχυράς πιέσεις ἑνός ἐκκοσμικευμένου πολιτισμοῦ καί μιᾶς ἀμφισβητήσεως τῶν παραδοσιακῶν ἀρχῶν τοῦ Ὀρθοδόξου βίου. Τόν ἀγῶνα του τοῦτον συνοδεύουν αἱ προσευχαί πάντων τῶν ὀρθοδόξων, διότι τό διακύβευμα αὐτοῦ ἀφορᾷ εἰς ὅλην τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν αἱ ἀποστάσεις μεταξύ τῶν λαῶν τείνουν νά ἐκμηδενισθοῦν, ὅ,τι συμβαίνει εἰς μίαν Ἐκκλησίαν αὐτομάτως ἀντανακλᾷ καί εἰς τάς λοιπάς. Τά προβλήματα τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν τείνουν νά γίνουν σήμερον κοινά, διότι κοινός γίνεται διαρκῶς καί περισσότερον ὁ πολιτιστικός περίγυρος.

Τοῦτο καθιστᾶ προφανῆ εἰς τάς ἡμέρας μας τήν ἀνάγκην τῆς συσφίγξεως ὅσον τό δυνατόν βαθύτερον τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Δέν ἔχομεν πλέον τήν πολυτέλειαν τῆς αὐταρκείας καί τῆς αὐταρεσκείας ὡς αὐτοκέφαλοι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι. Ὅταν μᾶς βλέπουν διῃρημένους ἤ χαλαρῶς καί μόνον ἡνωμένους οἱ ἐκτός ἡμῶν εἴτε μᾶς χλευάζουν εἴτε μᾶς περιφρονοῦν. Ἡ Ὀρθοδοξία ὀφείλει σήμερον νά ἀποδεικνύῃ διαρκῶς ὅτι εἶναι μία καί ἡνωμένη Ἐκκλησία, παρά τήν διάρθρωσιν αὐτῆς εἰς τοπικάς αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.
Τοῦτο ὁ ἄγων σήμερον τά ὀνομαστήρια αὐτοῦ Πατριάρχης Κύριλλος ἔχει πλήρως κατανοήσει καί ἐνστερνισθῆ. Διό καί προθύμως καί πάσῃ δυνάμει θετικῶς ἀνταποκρίνεται εἰς τάς κοινῇ πανορθοδόξῳ συναινέσει πρωτοβουλίας τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διά τήν προετοιμασίαν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τῆς ὁποίας θά διακηρυχθῇ κατά τόν ἐπισημότερον τρόπον ἡ ἑνιαία φωνή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον. Ἐκτιμῶμεν βαθύτατα, Μακαριώτατε ἀδελφέ, τό πνεῦμα ἀδελφικῆς συνεργασίας καί τήν συμβολήν σας εἰς τήν προώθησιν τῆς ὀρθοδόξου ἑνότητος καί προσβλέπομεν εἰς τήν περαιτέρω συνεργασίαν ἡμῶν, ἵνα ὁμοῦ μετά τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀνταποκριθῶμεν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ κατά τούς δυσκόλους τούτους καιρούς τῆς ἀνθρωπότητος. Ἐκ βαθέων δεόμεθα τοῦ Παναγάθου Θεοῦ ὅπως διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματός Του ἐνισχύῃ καί καθοδηγῇ τάς σκέψεις, τάς ἀποφάσεις καί τάς ἐνεργείας Ὑμῶν ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ καί τῆς ὅλης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἴησαν τά ἔτη Ὑμῶν πολλά καί εὐλογημένα.
Καί νῦν, ἀπευθυνόμενοι πρός τόν εὐλαβέστατον κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας ἐπαναλαμβάνομεν τούς λόγους τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Κορινθίους: «ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἑδραῖοι γίνεσθε, ἀμετακίνητοι, περισσεύοντες ἐν τῷ ἔργῳ τοῦ Κυρίου πάντοτε, εἰδότες ὅτι ὁ κόπος ὑμῶν οὐκ ἔστι κενός ἐν Κυρίῳ» (Α’Κορ. 15, 58).
Οἱ κόποι, τά δάκρυα καί τά αἵματα τῶν Ἁγίων, τῶν Ὁσίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς Ἁγιωτάτης Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας δέν προσεφέρθησαν εἰς μάτην. Μείνατε ἀμετακίνητοι εἰς ὅσα παρελάβετε παρά τῶν Πατέρων ὑμῶν, «σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. Ἕν σῶμα καί ἕν Πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν» (Ἐφ. 4, 3-4).
«Καί ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν» (Β’Κορ. 13, 11).