ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Ο "ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ"
Tου Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση
Ἔργο τιτάνιο, τό ὁποῖο θά ἀπαιτοῦσε τήν συγγραφή ὀγκωδέστατου τόμου, ἡ παρουσίαση τῆς συμπαθοῦς καί πολυσύνθετης προσωπικότητας, τοῦ ἀπό Λαοδικείας, μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πριγκηποννήσων Δωροθέου, τοῦ Γεωργιάδη.
Ποιόν Δωρόθεο, ἀλήθεια, νά παρουσιάσει κανείς στά περιωρισμένα πλαίσια μιᾶς σύντομης μελέτης, προωρισμένης γιά ἕνα συλλογικό ἀναμνηστικό τόμο(1); Τόν σοφό καί προσηνή ἱεράρχη ἤ τόν ἀκτήμονα καί φιλάνθρωπο καλό ποιμένα; Τόν θεολογοῦντα λογοτέχνη ἤ τό φιλοσοφοῦντα θεολόγο; Τόν φυσιολάτρη ποιητή πού, κατά τόν Κωστῆ Παλαμᾶ, συνεδύαζε τήν θρησκευτική κατάνυξη μέ τήν ποιητική συγκίνηση, τόσο καθαρά καί πρωτότυπα(2); Τόν θαυμαστή τοῦ Κουκουζέλη καί τοῦ Μπάχ, τῆς Κάλλας καί τοῦ Ναυπλιώτη, ἤ τόν ἐνθουσιώδη ἀναγνώστη τοῦ Αἰσχύλου καί τοῦ Σαίξπηρ, τοῦ Καβάφη καί τοῦ Χέλντερλιν; Τόν δεξιοτέχνη βιολιστή ἤ τόν καλλιτέχνη φωτογράφο; Ἤ, ἀκόμη, τόν πνευματώδη καί σπινθηροβόλο ἄνθρωπο, οἱ παροιμίες καί ἀποστομωτικές ἀπαντήσεις τοῦ ὁποίου, (στά ὅρια τοῦ ἐπιτρεπτοῦ πολλές φορές!), ἀφῆκαν ἐποχή; Ὁ ἀείμνηστος ἱεράρχης ἦταν προικισμένος ἀπό τό Θεό μέ ὅλα αὐτά τά σπάνια χαρίσματα. Καί γι'αὐτά ἀκριβῶς τά θεόσδοτα χαρίσματά του, ἐκτιμῶταν ἰδιαίτερα ἀπό ρωμιούς καί τούρκους, ἀπό ἑβραίους καί ἀρμένιους τῶν Πριγκηποννήσων, ὅπως καί ἀπό τήν ἱεραρχία καί τόν λοιπό κλῆρο, τούς διανοούμενους καί ὁλόκληρο τόν ὀρθόδοξο πιστό λαό τῆς Πόλης.
Ἐν τούτοις, μιά πτυχή τῆς προσωπικότητας τοῦ εὐαίσθητου καί χαρισματικοῦ αὐτοῦ ἱεράρχου, παραμένει γιά πολλούς ἄγνωστη. Ἐκείνη τοῦ αὐθεντικοῦ Φαναριώτου. Μέ τήν σωστή, καί ὄχι τήν παραποιημένη, στόν ἑλλαδικό χῶρο, σημασία τοῦ ὅρου.
Λίγοι πράγματι γνωρίζουν ὅτι ὁ Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων Δωρόθεος, ἐπί μιά πεντηκονταετία, ἐνσάρκωσε κατά τόν ἰδεωδέστερο τρόπο τό γνήσιο Φαναριωτικό πνεῦμα. Ὅτι ὕμνησε, ὅσο λίγοι, τήν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Ὅτι ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς πλέον φλογερούς συνήγορους τῶν ἱστορικῶν προνομίων καί τῶν ἀδιαμφισβήτητων κανονικῶν δικαίων τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, "τοῦ ὑψίστου τούτου Βωμοῦ τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ ἱστορικοῦ καί μεγαλειώδους τούτου Θεσμοῦ τῆς Χριστιανωσύνης, τοῦ ὁποίου ἑκάστη περιπέτεια εἶναι καί εἷς τίτλος τιμῆς"(3). Καθώς εἶχε λεχθεῖ ἐπιγραμματικά κατά τήν ἐξόδιο Ἀκολουθία του στίς 24 Μαρτίου 1974, ἀπό τόν τότε Ὑπογραμματέα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καί μετέπειτα Μητροπολίτη Τυάνων, ἀείμνηστο Φίλιππο Καπετανίδη, "ἡ ζωή καί πολιτεία του ὑπῆρξε ζωή καί πολιτεία Φαναριώτου "Ἱεράρχου, διακατεχομένου ἀπό θαυμασμόν πρός τό παρελθόν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί ἀπό πίστη πρός τό μέλλον καί τήν ἀποστολήν αὐτοῦ", μιά καί τό Φανάρι "ὑπῆρξε δι'αὐτόν πάντοτε μία μυστική καί ἀναξιολόγητος ἀξία, τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζουν μόνον οἱ πιστοί, οἱ Προφῆται, οἱ ποιηταί καί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι συλλαμβάνουν τά μεγάλα μηνύματα τῆς ἱστορίας"(4).
Αὐτόν λοιπόν τόν αὐθεντικό Φαναριώτη ἱεράρχη θά ἐπιχειρήσει νά σκιαγραφήσει μέ μερικές ἁδρές γραμμές ἡ παροῦσα μελέτη, παραπέμποντας σέ ἰδέες καί στοχασμούς του, σταχυολογημένους ἀπό βιβλία του(5), ἀπό κύρια ἄρθρα πού δημοσίευε τακτικά, πρῶτα ὡς συνεργάτης καί στή συνέχεια ὡς Ἀρχισυντάκτης-Διευθυντής, στό πατριαρχικό περιοδικό Ὀρθοδοξία, ὅπως καί ἀπό ἕνα μέχρι τώρα ἀνέκδοτο λόγο, τόν ὁποῖο εἶχε ἐκφωνήσει στίς 8 Δεκεμβρίου 1963 στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος Βιέννης, κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ Μητροπολίτου Αὐστρίας Χρυσοστόμου Τσίτερ, πρώτου ποιμενάρχου τῆς νεοσύστατης τότε Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου(6).
 |
| Ο αείμνηστος Πριγκηποννήσων με παιδιά και δασκάλους της Αστικής Σχολής Πριγκήπου σε εκδρομή στο Γιακατζίκι |
