close
Ir al contenido

os

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  -os, ós
os
pronunciación (AFI) [os]
silabación os
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rima os

Etimología 1

[editar]

Del latín vos ('vosotros').

Pronombre personal

[editar]
1
Caso acusativo y dativo del pronombre personal vosotros, una de las formas de la segunda persona del plural en español.
  • Uso: es enclítico para las formas no finitas y el imperativo, ante -os, el imperativo pierde la desinencia -d, con la excepción de id, en las variantes de español que usan el pronombre ustedes sus equivalentes son los y les
  • Ejemplo: 

    Os veo a todos, os siento a todos en mi corazón.La Vanguardia. Diario "La Vanguardia Española" edición del 27 de julio de 1951, número 26.480. 1951. OCLC: 1416081897.

2
Caso acusativo y dativo del pronombre personal vos, una de las formas de la segunda persona del singular en español.
  • Ejemplo: 

    Y también cuando leía: …los altos cielos que de vuestra divinidad divinamente con las estrellas os fortifican, y os hacen merecedora del merecimiento que merece la vuestra grandeza.Miguel de Cervantes Saavedra. El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha. Parte 1, capítulo I. 1605.

3
Pronombre reflexivo de éste.
  • Uso: es enclítico para las formas no finitas y el imperativo, ante -os, el imperativo pierde la desinencia -d, con la excepción de id, en las variantes que usan el pronombre ustedes esa función la cumple se
  • Ejemplo: 

    Sois nacionalistas catalanes', añadió cerrándose a cualquier otra posibilidad, 'pero no os dais ni cuenta.El País. Libro de estilo de El País. Editorial: AGUILAR. 05 jun 2014. ISBN: 9788403131309.

Declinación

[editar]
Pronombres personales en español []
Número Persona Género Nominativo
(sujeto)
Acusativo
(objeto directo)
Dativo
(objeto indirecto)
Reflexivo de preposición
(tónico)
de preposición
(reflexivo)
de preposición
(comitativo)
Singular Primera yo me me me conmigo
Segunda
(usted usa el verbo en 3.ª pers.)
te te te ti ti contigo
vos te te te vos vos con vos
usted lo, la le se usted con usted, consigo (reflexivo)
TerceraMasculino él lo le se él con él, consigo (reflexivo)
Femenino ella la le se ella con ella, consigo (reflexivo)
Neutro ello (poco usado, literario) lo le se ello con ello, consigo (reflexivo)
Plural PrimeraMasculino nosotros nos nos nos nosotros nosotros con nosotros,
connosco (anticuado)
Femenino nosotras nos nos nos nosotras nosotras con nosotras, connosco (anticuado)
Segunda
(ustedes usa el verbo en 3.ª pers.)
Masculino vosotros os os os vosotros vosotros con vosotros,
convusco (anticuado)
Femenino vosotras os os os vosotras vosotras con vosotras,
convusco (anticuado)
Masculino y femenino ustedes los, las les se ustedes con ustedes, consigo (reflexivo)
TerceraMasculino ellos los les se ellos consigo
Femenino ellas las les se ellas consigo

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []
os
central (AFI) [ˈos]
valenciano (AFI) [ˈos]
baleárico (AFI) [ˈos]
acentuación aguda
longitud silábica monosílaba
grafías alternativas ós

Etimología 1

[editar]

Del catalán antiguo os, del latín ossum.

Sustantivo masculino

[editar]

os¦plural: ossos

1 Anatomía
Hueso.

Véase también

[editar]

Etimología 2

[editar]

Del latín ursus

Sustantivo masculino y femenino

[editar]

os¦plural: ossos¦femenino: ossa¦femenino plural: osses

1 Mamíferos
(Ursidae) Oso.

Véase también

[editar]
os
singular (AFI) /ɔs/
plural (AFI) /o/

Etimología 1

[editar]

Del latín os.

Sustantivo masculino

[editar]

os (invariante)

1
Hueso.

Galés

[editar]

Parte de la Lista Swadesh.

os
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Conjunción

[editar]
1
Si.
  • Relacionado: pe

Gallego

[editar]
os
pronunciación (AFI) [ʊs]
silabación aos
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rima ɔs

Etimología 1

[editar]

Del latín illōs.

Artículo determinado

[editar]
1
Los. Forma del plural masculino del artículo determinado o.[1]
  • Uso: el artículo se contrae con las preposiciones a (aos, ós), de (dos), en (nos), com (cos) y por (polos).
  • Relacionado: uns
  • Ejemplo: 

    Artigo 3.1: Para efectos do presente Estatuto, gozan da condición política de galegos os cidadáns españois que, de acordo coas leis xerais do Estado, teñan veciñanza administrativa en calquera dos municipios de Galicia. Artículo 3.1: Para efectos del presente Estatuto, gozan de condición política de gallegos los ciudadanos españoles que, de acuerdo con las leyes generales del Estado, tengan vecindad administrativa en cualquiera de los municipios de Galicia.Estatuto de Autonomía de Galicia. Capítulo Título preliminar. 1981.

Etimología 2

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Pronombre personal

[editar]
1
Los. Forma de acusativo de eles.
  • Uso: tras formas verbales terminadas en -r o -s se usa los (ej. comer + os > comelos). tras formas verbales terminadas en diptongo se usa nos (ej. deixou + os > deixounos).
  • Ejemplo: 

    Os beirís das ábsidas do templo, datados por Mª José López Pérez (1989) contra a terceira década do século XII, constitúen un dos exemplos máis suxerentes da arte marxinal do románico galego con dominio, como xa é habitual, dos canzorros figurados (humáns e animais), aínda que tamén os hai con decoración vexetal e de rolos. Los aleros de los ábsides del templo, fechados por Mª José López Pérez (1989) en la tercera década del siglo XII, constituyen uno de los ejemplos más sugerentes del arte marginal del románico gallego con dominio, como ya es habitual, de los canecillos figurados (humanos y animales), aunque también los hay con decoración vegetal y de rollos.Profano y pagano en el arte gallego. Editado por: Manuel A. Castiñeiras González, Fátima Díez Platas. Editorial: Semata - Universidad de Santiago de Compostela. 2003. ISSN: 11379669.

Declinación

[editar]
Número Persona Género Nominativo
(sujeto)
Dativo
(objeto indirecto)
Acusativo
(objeto directo)
Reflexivo Preposicional
(tónico, oblicuo)
Preposicional
(reflexivo)
Preposicional
("con")
Preposicional
("con reflexivo")
No declinante
singular primera eu me min comigo
segunda ti che te ti contigo vostede
tercera masculino el lle o (lo, no) se el si con el consigo
femenino ela a (la, na) ela con ela
plural primera nós
nosoutros
nosoutras
nos nós connosco
segunda vós
vosoutros
vosoutras
vos vós convosco vostedes
tercera masculino eles lles os (los, nos) se eles si con eles consigo
femenino elas as (las, nas) elas con elas

Huave

[editar]
os
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

[editar]
1
Maíz.
os
pronunciación falta agregar
variantes ós, uas

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Preposición

[editar]
1
Sobre.
  • Uso: obsoleto

Locuciones

[editar]
os
clásico (AFI) /ˈoːs/ (etimología 1)
eclesiástico (AFI) /ˈos/ (etimología 1)
clásico (AFI) /ˈos/ (etimología 2)
eclesiástico (AFI) /ˈos/ (etimología 2)
silabación ōs, os
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rimas oːs, os

Etimología 1

[editar]

Del protoitálico *ōs-, y este del protoindoeuropeo/ *h₃eh₁-es[2], o bien *h₁óh₁(e)s-.[3] Compárese el irlandés antiguo á, el hitita aiš/išš-, el sánscrito आस् (ās) y el avéstico ãh.[2]

Sustantivo neutro

[editar]
1 Anatomía
Boca.
2
Entrada, abertura, boca.
3
Cara, rostro.
4
Dialecto.
5 Náutica
Proa de una nave.

Declinación

[editar]
Declinación de ōs, ōristipo: tercera declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.ōs pl.ōra
Genitivo sg.ōris pl.ōrum
Dativo sg.ōrī pl.ōribus
Acusativo sg.ōs pl.ōra
Ablativo sg.ōre pl.ōribus
Vocativo sg.ōs pl.ōra

Etimología 2

[editar]

Del protoitálico *ost, y este del protoindoeuropeo/ *h₃est-[2], o bien *h₂óst.[4] Compárese el hitita haštāi/hašti- ("hueso", "fuerza"), el sánscrito अस्थि (ásthi), el avéstico clásico ast ("hueso", "cuerpo con huesos"), el griego antiguo ὀστέον (ostéon) y el armenio antiguo ոսկր (oskr).[2]

Sustantivo neutro

[editar]
1 Anatomía
Hueso, osamenta.
2
Médula, corazón.
  • Uso: literario

Declinación

[editar]
Declinación de os, ossistipo: tercera declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.os pl.ossa
Genitivo sg.ossis pl.ossium
Dativo sg.ossī pl.ossibus
Acusativo sg.os pl.ossa
Ablativo sg.osse pl.ossibus
Vocativo sg.os pl.ossa
os
Brasil (AFI) [us]

Etimología 1

[editar]

Del latín illōs.

Artículo determinado

[editar]
1
Los. Forma del plural masculino del artículo determinado o.
  • Uso: el artículo se contrae con las preposiciones a (aos), de (dos), em (nos), por (pelos), y en el registro coloquial, com (cos), para, pros.
  • Relacionado: uns
  • Ejemplo: 

    Algumas horas tinham bastado para ruir até os fundamentos do edifício construído, havia dois séculos, e cimentado com tremendas mortualhas.José do Patrocínio. Os Retirantes. Capítulo Primeira parte: a paróquia abandonada, Capítulo XI. 1879.

Etimología 2

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Pronombre personal

[editar]
1
Los. Forma de acusativo de eles.
  • Ejemplo: 

    A sala estava cheia dos maiores homens da Grecia. E eu via no polido aureo das paredes, a multiplicação das faces gloriosas dos argonautas e o meu perfil joven e bello dominando-os.João do Rio. Rosário da illusão.

Declinación

[editar]
Pronombres en portugués []
Número Persona Género Nominativo
(sujeto)
Acusativo
(objeto directo)
Dativo
(objeto indirecto)
Reflexivo de preposición
(tónico, oblicuo)
de preposición
(reflexivo)
de preposición
("con")
Singular Primera eu me mim comigo
Segunda
(você usa el verbo en 3ª pers.)
tu te ti contigo
você o, a lhe se você si consigo
Segunda
(formal)
Masculino o senhor o o senhor
Femenino a senhora a a senhora
TerceraMasculino ele o ele
Femenino ela a ela
Plural Primera nós nos nós conosco
Segunda
(vocês usa el verbo en 3ª pers.)
vós vos vós convosco
vocês os, as lhes se vocês si consigo
Segunda
(formal)
Masculino os senhores os os senhores
Femenino as senhoras a as senhoras
TerceraMasculino eles os eles
Femenino elas as elas

Rumano

[editar]

Parte de la Lista Swadesh.

os
pronunciación (AFI) / os /
silabación os
longitud silábica monosílaba

Etimología 1

[editar]

Del latín os.

Sustantivo neutro

[editar]
1
Hueso.

Referencias y notas

[editar]
  1. «o» en Dicionario da Real Academia Galega. Editorial: Real Academia Galega. Coruña, 2017. ISBN: 9788487987809.
  2. 1 2 3 4 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 436-437. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  3. J. P. Mallory & Douglas Q. Adams. The Oxford introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European world. Páginas 174-175. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 2006. ISBN: 9780199287918.
  4. J. P. Mallory & Douglas Q. Adams. The Oxford introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European world. Páginas 185-187. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 2006. ISBN: 9780199287918.